Σελίδες

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Πώς επιβιώνει ο καπιταλισμός


Οπως το πρόσφατο χρηματοπιστωτικό τσουνάμι κατέδειξε πέρα από κάθε εύλογη αμφιβολία σε εκατομμύρια πρόσωπα, τα οποία οδηγήθηκαν να πιστέψουν στις χρηματοπιστωτικές αγορές και στις τραπεζικές πρακτικές ως έγκυρες μεθόδους για να επιλύουν με επιτυχία τα προβλήματά τους, ο καπιταλισμός στην καλύτερη των υποθέσεων δημιουργεί προβλήματα, δεν τα επιλύει

Και αυτό για έναν απλό λόγο: ο καπιταλισμός, όπως και το θεώρημα της μη πληρότητας των συστημάτων των φυσικών αριθμών του Κουρτ Γκέντελ, δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα συνεπής και πλήρης. Αν είναι συνεπής με τις ίδιες του τις αρχές, εμφανίζονται προβλήματα με τα οποία αυτός δεν μπορεί να ασχοληθεί. Αρκεί να σκεφτούμε ότι τα στεγαστικά δάνεια, που διαφημίστηκαν σαν ένα εργαλείο για να αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες όσων δεν είχαν κατοικία, στην πραγματικότητα πολλαπλασίασαν τον αριθμό εκείνων που ξαναβρέθηκαν χωρίς κατοικία.
Πολύ πριν ο Γκέντελ διατυπώσει το θεώρημά του, η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε γράψει τη μελέτη της για τη συσσώρευση του κεφαλαίου, στην οποία υποστήριζε ότι ο καπιταλισμός δεν είναι σε θέση να επιβιώσει χωρίς μη καπιταλιστικές οικονομίες. Ο καπιταλισμός μπορεί να αναπτύσσεται μόνον όσο θα υπάρχουν «παρθένες περιοχές», έλεγε, ανοιχτές στην επέκταση και στην εκμετάλλευση. Σκεφτόταν τις χώρες που έγιναν αποικίες εκείνη την εποχή. Το πρόβλημα είναι ότι, αφότου κατακτηθούν αυτές οι περιοχές, στερούνται την «παρθενικότητά» τους και έτσι εξαντλείται η πηγή από την οποία τρέφεται ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Ο καπιταλισμός, για να το πούμε ειλικρινά, είναι ουσιαστικά ένα παρασιτικό σύστημα. Μπορεί να ευημερεί μόνον όταν βρίσκει έναν οργανισμό, τον οποίο δεν έχει ακόμη εκμεταλλευτεί, και από τον οποίο τροφοδοτείται, αλλά (ιδού το παράδοξο) δεν μπορεί να το κάνει χωρίς με αυτόν τον τρόπο να βλάψει τον οργανισμό που τον φιλοξενεί και, αργά ή γρήγορα, να υπονομεύσει τις ίδιες τις προϋποθέσεις της ευημερίας του ή ακόμη και της επιβίωσής του.

Ευρηματικότητα

Σήμερα, έναν αιώνα μετά από αυτή τη διάγνωση, γνωρίζουμε με ακόμη μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι η δύναμη του καπιταλισμού έγκειται στη σαγηνευτική ευρηματικότητα με την οποία αναζητάει και βρίσκει νέα είδη ξενιστών, κάθε φορά που τα προηγούμενα εκμεταλλευόμενα είδη γίνονται πιο σπάνια ή χάνονται εντελώς. Τώρα γνωρίζουμε και την ταχύτητα με την οποία αναπροσαρμόζεται στις ιδιαιτερότητες των νέων εδαφών στα οποία βόσκει. Στο τεύχος Νοεμβρίου του 2008 της περιοδικής επιθεώρησης New York Review of Books ο Τζορτζ Σόρος, με το άρθρο του «The crisis and what to do about it», εξήγησε τη σειρά των καπιταλιστικών πρωτοβουλιών ως μια διαδοχή από φούσκες που μεγαλώνουν κατά κανόνα πολύ πέρα από τις δυνατότητές τους και που σκάνε αμέσως μόλις φτάνουν το σημείο της μέγιστης αντίστασης. Η τωρινή πιστωτική στενότητα δεν αναγγέλλει επομένως το τέλος του καπιταλισμού, αλλά μόνον την εξάντληση ενός από τα εδάφη στα οποία αυτός έβοσκε. Η αναζήτηση του προσεχούς βοσκοτοπιού άρχισε αμέσως. Και ακριβώς όπως στο παρελθόν το καπιταλιστικό κράτος διαλαλούσε τα κατορθώματά του μέσα από την υποχρεωτική κινητοποίηση δημόσιων πόρων, θα αναζητηθούν νέες παρθένες περιοχές και θα γίνουν προσπάθειες να τις ανοίξουν με το καλό ή με το ζόρι, μέχρις ότου και οι δικές τους δυνατότητες, με τη σειρά τους, θα εξαντληθούν.

Καταστροφή

Οπως πάντα, και όπως μάθαμε στον εικοστό αιώνα από μια μακρά σειρά μαθηματικών ανακαλύψεων, από τον Ανρί Πουανκαρέ ώς τον Εντουαρντ Λόρεντς, η πιο μικρή απόκλιση μπορεί να μας ρίξει στην άβυσσο και να μας οδηγήσει στην καταστροφή, έτσι όπως και το πιο μικρό βήμα προς τα μπρος μπορεί να εξαπολύσει μια καταιγίδα και να καταλήξει να προκαλέσει έναν κατακλυσμό. Και αυτό γιατί οι αναγγελίες της ανακάλυψης νησιών που δεν καταγράφονται ούτε στους γεωγραφικούς χάρτες, προσελκύουν συνήθως πλήθη τυχοδιωκτών μεγαλύτερα και από τις ίδιες τις διαστάσεις των παρθένων περιοχών - πλήθη που μέσα σε μια στιγμή θα χρειαστεί να μπορέσουν να τρέξουν γρήγορα στις βάρκες τους, για να απομακρυνθούν από μιαν επικείμενη καταστροφή, με την ελπίδα ότι αυτές οι βάρκες θα είναι ακόμη άθικτες και ασφαλείς. Το ερώτημα που τίθεται είναι επομένως σε ποιο σημείο θα εξαντληθεί ο κατάλογος των περιοχών που μπορούν να αναγορευτούν, με μια δεύτερη διαδικασία, παρθένες και πότε οι (φρενιτιώδεις και επινοητικές) εξερευνήσεις θα πάψουν να προσφέρουν κάποια προσωρινή ανακωχή.

Η εισαγωγή των πιστωτικών καρτών και του εύκολου δανεισμού για την απόκτηση κατοικίας είχαν προαναγγείλει αυτό που θα συνέβαινε. Το συμβόλαιο του δανείου έπρεπε να μετατραπεί σε ένα παράγωγο, που επέτρεπε σε αυτόν που δάνειζε να αντλεί διαρκώς κέρδος. Δεν μπορείτε να πληρώσετε τις δόσεις του δανείου σας; Μην ανησυχείτε. Διαφορετικά από εκείνα τα λίγο κακά παλιομοδίτικα άτομα, που ανυπομονούσαν να εισπράξουν τις δόσεις μέσα σε προκαθορισμένες προθεσμίες, εμείς οι μοντέρνοι δανειστές δεν θέλουμε πίσω τα λεφτά μας. Αντίθετα μάλιστα προσφερόμαστε να σας δανείσουμε και άλλα λεφτά, για να πληρώσετε τα χρέη σας και όχι μόνον, αλλά ακόμη και για να έχετε περισσότερα μετρητά. Πράγματι, αυτό που κανείς δεν δήλωνε, αφήνοντας στις βαθιές και σκοτεινές προαισθήσεις των οφειλετών το καθήκον να αντιληφθούν την αλήθεια, είναι το ότι οι τράπεζες που δανείζουν στην πραγματικότητα δεν θέλουν οι οφειλέτες τους να εξοφλούν τις υποχρεώσεις τους. Αν οι οφειλέτες πλήρωναν όσα δανείστηκαν δεν θα υπήρχε πλέον χρέος, ενώ είναι ακριβώς τα χρέη τους (τον τόκο που πληρώνεται μηνιαία) εκείνα που οι δανειστές αποφάσισαν να μετατρέψουν σε κύρια πληγή του διαρκούς τους κέρδους.

Οι πελάτες που επιστρέφουν με επιμέλεια τα χρήματα που έχουν δανειστεί είναι ο εφιάλτης αυτών που χορηγούν δάνεια. Και αυτό γιατί τα κέρδη των μετόχων των τραπεζών βασίζονται κυρίως στη συνεχή «εξυπηρέτηση» των χρεών παρά στην έγκαιρη εξόφλησή τους. Σε ό,τι αφορά αυτούς τους μετόχους, ο ιδεώδης υποψήφιος για δανεισμό είναι εκείνος που δεν θα εξοφλήσει ποτέ το ποσό που δανείστηκε. Τα πρόσωπα που έχουν λογαριασμούς με αποταμιεύσεις, αλλά δεν έχουν χρέη, είναι επομένως οι «παρθένες περιοχές» του σήμερα (του χθες), που επιτρέπουν μιαν εκμετάλλευση. Από τη στιγμή που θα οδηγηθούν να αρχίσουν να καλλιεργούνται, δεν θα 'πρεπε ποτέ να τους παραχωρηθεί η δυνατότητα να αρνηθούν και να ξαναγίνουν ακαλλιέργητα εδάφη. Ετσι μια από τις πιο σημαντικές βρετανικές εταιρείες που δίνουν πιστωτικές κάρτες προκάλεσε πρόσφατα την αγανάκτηση της κοινής γνώμης, όταν αρνήθηκε να παραχωρήσει ξανά πιστωτικές κάρτες στους πελάτες που κάθε μήνα εξοφλούσαν τα χρέη τους.

Εκμετάλλευση

Ιδού όμως κάποιο παράδειγμα της καταστροφικής επίπτωσης αυτής της στρατηγικής: σε μια βρετανική εφημερίδα δημοσιεύτηκε η ιστορία ενός πενηντάχρονου, ο οποίος είχε χρεωθεί 58 χιλιάδες λίρες από 14 τράπεζες. Αυτός ο κύριος δεν κατόρθωνε να πληρώνει τους τόκους του χρέους του. Λυπούμενος εκ των υστέρων για τη βλακεία που τον έσπρωξε σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, αυτός στράφηκε εναντίον εκείνων που του είχαν χορηγήσει τα δάνεια. Σύμφωνα με όσα είπε, όποιος χορηγεί δάνεια είναι «εν μέρει» υπεύθυνος και κατακριτέος, επειδή επιτρέπει στους ανθρώπους να χρεώνονται με απίστευτη ευκολία. Σε μιαν άλλη μακρινή χώρα, στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας, μια νέα που είναι σήμερα 23 ετών και ονομάζεται Σιόμπχαν Χίλεϊ, πριν από μερικά χρόνια απέκτησε την πρώτη πιστωτική της κάρτα. Τελικά -έτσι δήλωσε- ήταν ελεύθερη να διαχειρίζεται μόνη της τα οικονομικά της. Λίγο καιρό μετά, η νεαρή ζήτησε και απέκτησε μια δεύτερη πιστωτική κάρτα, για να αντιμετωπίσει τους τόκους και τα χρέη που είχαν συσσωρευτεί από την πρώτη. Αφού πέρασε λίγος ακόμη χρόνος, ανακάλυψε ότι η δεύτερη πιστωτική κάρτα δεν αρκούσε για να καλύπτει τους τόκους από τα χρέη της πρώτης. Απευθύνθηκε επομένως σε μια τράπεζα, για να αποκτήσει ένα δάνειο αναγκαίο για να εξοφλήσει τα ανοίγματα και από τις δύο κάρτες. Με δυο λόγια, οι τράπεζες κατόρθωσαν να αποκτήσουν αυτό που ήθελαν: μια παρθένα γη, που την κατέκτησαν και την εκμεταλλεύονται.

Στεγαστικά

Οπως και σε όλες τις προηγούμενες μεταβολές του καπιταλισμού, έτσι και αυτή τη φορά το κράτος βοήθησε στη δημιουργία αυτών των νέων εδαφών. Με βάση μια πρωτοβουλία του προέδρου Κλίντον, έγινε η εισαγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες των στεγαστικών δανείων, που προωθούσε η κυβέρνηση για να προσφέρει εύκολες πιστώσεις για την απόκτηση κατοικίας σε πρόσωπα που δεν είχαν τα μέσα για να εξοφλούν τα δάνειά τους και συνεπώς για να μετατρέψει σε οφειλέτες εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν ενταχθεί στο κύκλωμα της εκμετάλλευσης μέσω του πιστωτικού συστήματος. Ακριβώς όμως όπως η εξαφάνιση ανθρώπων που περιφέρονται ξυπόλητοι προκαλεί ανησυχία στην υποδηματοβιομηχανία, έτσι και η εξαφάνιση προσώπων που δεν είναι χρεωμένα επιτρέπει να προβλέψουμε την καταστροφή για τη βιομηχανία των δανείων.

Για άλλη μια φορά ο καπιταλισμός πλησιάζει σε μια μη ηθελημένη αυτοκτονία, δρώντας έτσι ώστε να εξαντλεί τους πόρους των νέων παρθένων περιοχών που εκμεταλλεύεται. Με δυο λόγια, ο καπιταλισμός τέλειωσε; Δεν τον νομίζω. Η είδηση του θανάτου του καπιταλισμού, όπως θα έλεγε ο Μαρκ Τουέιν, είναι τρομερά υπερβολική. Το κράτος έσπευσε να βοηθήσει. Αρκεί να σκεφτούμε τα γιγάντια σχέδια σωτηρίας των τραπεζών που κατάρτισαν οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου. Αλλά έχει εισαχθεί και ένα είδος κράτους πρόνοιας για τους πλουσιότερους. Για να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα από την πρόσφατη ειδησεογραφία: τη στιγμή που σταμάτησε ακριβώς στο χείλος της καταστροφής, χάρη στην άφθονη ροή του χρήματος των φορολογουμένων, η τράπεζα TSB Lloyds άρχισε να ασκεί πιέσεις στο δημόσιο ταμείο, για να κατευθύνει μέρος του πακέτου σωτηρίας στους λογαριασμούς των μερισμάτων των μετόχων της. Και παρά την επίσημη αγανάκτηση των εκπροσώπων του κράτους, προχώρησε ατάραχη στην καταβολή μπόνους, εκδηλώνοντας μια τέτοια πλεονεξία και απληστία σαν αυτές που οδήγησαν τις τράπεζες και τους πελάτες τους στην απόλυτη καταστροφή. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Σύμφωνα με τον Στίβεν Σλιβίνσκι του Ινστιτούτου Cato, ήδη το 2006 η αμερικανική κυβέρνηση ξόδεψε 92 δισ. δολάρια για να στηρίξει με οικονομική βοήθεια κολοσσούς της βιομηχανίας όπως η Boeing, η Ibm και η General Motors.

Συναλλαγή

Πριν από χρόνια, ο Γιούργκεν Χάμπερμας υποστήριζε ότι το κράτος είναι καπιταλιστικό και υπενθύμιζε ότι η ουσία του καπιταλισμού είναι η ένωση κεφαλαίου και εργατικής δύναμης. Σκοπός αυτής της ένωσης είναι να πραγματοποιεί μιαν εμπορική συναλλαγή: το κράτος αγοράζει την εργατική δύναμη.

Για να γίνει ωστόσο η συναλλαγή πρέπει να ικανοποιούνται δύο προϋποθέσεις: το κεφάλαιο πρέπει να είναι σε θέση να αγοράζει και η εργατική δύναμη πρέπει να μπορεί να αγοραστεί, δηλαδή να γίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα και δελεαστική για να αγοραστεί από το κεφάλαιο. Κύριο καθήκον του κράτους είναι επομένως να δράσει έτσι ώστε και οι δυο αυτές προϋποθέσεις να υλοποιηθούν. Γι' αυτόν τον λόγο το κράτος πρέπει να κάνει δύο πράγματα: πρώτον, να χρηματοδοτήσει το κεφάλαιο στην περίπτωση που δεν διαθέτει την αναγκαία ρευστότητα για την αγορά μιας παραγωγικής και επικερδούς εργατικής δύναμης.

Δεύτερον, να βεβαιωθεί ότι η εργατική δύναμη αξίζει πραγματικά να αγοραστεί, δηλαδή ότι είναι σε θέση να αντέξει τον κόπο της βιομηχανικής παραγωγής, ότι είναι δυνατή και υγιής και ότι είναι κατάλληλα προετοιμασμένη και διαθέτει εκείνες τις εργασιακές γνώσεις και ιδιότητες που είναι αναγκαίες ώστε να απασχοληθεί στον βιομηχανικό τομέα. Ο Χάμπερμας έγραφε αυτά τα πράγματα στον καιρό της μοντέρνας «στέρεης» κοινωνίας των παραγωγών. Σήμερα, στη «ρευστή» κοινωνία, το κράτος είναι καπιταλιστικό στο μέτρο που εγγυάται μια συνεχή πιστωτική διαθεσιμότητα. Εξάλλου, η συνεργασία κράτους και αγοράς είναι κανόνας στον καπιταλισμό. Η σύγκρουση μεταξύ τους, αν ποτέ παρουσιαστεί, είναι αντίθετα η εξαίρεση. Απομένει να δούμε το μέλλον, δηλαδή τις μελλοντικές παρθένες περιοχές.

ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ

Ενας από τους κορυφαίους σύγχρονους κοινωνιολόγους. Ο 85χρονος σήμερα (σημ. το άρθρο δημοσιεύτηκε το 2010) Ζίγκμουντ Μπάουμαν είναι ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους κοινωνιολόγους και έχει γράψει πολλά και σημαντικά έργα, μερικά από τα οποία μεταφράστηκαν τα τελευταία χρόνια και στη γλώσσα μας. Μέχρι το 1968, ο Πολωνός Μπάουμαν δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Επειτα υποχρεώθηκε να μεταναστεύσει και συνέχισε τη διδακτική του δραστηριότητα στο Πανεπιστήμιο του Λιντς στη Μεγάλη Βρετανία. Το κείμενό του αυτό είναι η εισήγησή του σε θεωρητικό συμπόσιο με θέμα «Ανησυχίες στη νεωτερικότητα», που έγινε με πρωτοβουλία της οργάνωσης Arci στη Φλωρεντία, τον Δεκέμβριο του 2008.
________________________
ΣΗΜ.1. Το άρθρο είναι του δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία, στις 6 Φεβρουαρίου 2010 σε επιμέλεια-μετάφραση του Θανάση Γιαλκέτση-->> http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=129283 και το μεταφέρω εδωπέρα, επειδή θέλω να μην εξαφανιστεί όπως συμβαίνει συχνά με σημαντικά κείμενα που κατά καιριούς εντοπίζω.
ΣΗΜ.2. Ο Ζίγμκουντ Μπάουμαν (Zygmunt Bauman, 19 Νοεμβρίου 1925 - 9 Ιανουαρίου 2017) ήταν Πολωνός κοινωνιολόγος, συγγραφέας και στοχαστής.
Γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1925 στο Πόζναν της Πολωνίας. Έζησε στην Αγγλία από το 1971, αφού διώχθηκε από την Πολωνία από μια αντισημιτική εκστρατεία που υπέθαλψε και υποκίνησε η κομμουνιστική κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Υπήρξε ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λιντς (Leeds), Ο Μπάουμαν ήταν ένας από τους πιο επιφανείς θεωρητικούς της κοινωνιολογίας παγκοσμίως, συγγράφοντας σχετικά με ποικίλα θέματα, όπως νεωτερικότητα και το Ολοκαύτωμα, «Μεταμοντέρνος καταναλωτισμός και ρευστή νεωτερικότητα.-->>  https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CE%AF%CE%B3%CE%BA%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84_%CE%9C%CF%80%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B1%CE%BD

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

16/01/2010 «Η Γερμανία φταίει για την κρίση στην Ελλάδα» (στερνή μου γνώση, να σ' είχα πρώτα)

Την ευθύνη της Γερμανίας για την κρίση της Ελλάδας υπογραμμίζει στα «ΝΕΑ» ο Γερμανός Χάινερ Φλάσμπεκ, κορυφαίος οικονομολόγος της Διαρκούς Συνόδου του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη UΝCΤΑD που εδρεύει στη Γενεύη.

Για τη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», ο Φλάσμπεκ ζήτησε από το τμήμα της στατιστικής υπηρεσίας του τα στοιχεία για την Ελλάδα. Η εικόνα που δίνουν μιλά από μόνη της: το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια έχει εκτοξευτεί «με μία απίστευτη ταχύτητα σε ένα απίστευτο επίπεδο». Το 2008 έφτασε στο 19% του ΑΕΠ, ένα μέγεθος που «υπό κανονικές συνθήκες παλαιότερα λέγαμε ότι η χώρα- αν δεν έχει χρεοκοπήσει- έχει χάσει τόσο πολύ έδαφος στον διεθνή ανταγωνισμό, ώστε πρέπει να προχωρήσει σε μεγάλη υποτίμηση. Είναι μεγέθη που έχουν οι χώρες της Βαλτικής, η Ρουμανία, η Βουλγαρία. Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί να καταφύγει στο εργαλείο της υποτίμησης». Βεβαίως, λέει ο Φλάσμπεκ, για να φτάσει μία χώρα σε τέτοιο σημείο υπάρχουν και δημοσιονομικά προβλήματα.

Όμως την ώρα που η Ελλάδα συσσώρευε ένα υπέρογκο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, η Γερμανία αποκτούσε ένα υπέρογκο πλεόνασμα. Αυτό «ερμηνεύει μέχρις ενός σημείου και το δημοσιονομικό έλλειμμα», λέει ο Φλάσμπεκ, διότι «το ένα έλλειμμα πρέπει να ιδωθεί σε συνάρτηση με το άλλο», ως δίδυμο έλλειμμα, δημοσιονομικό και ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Δεν είναι καθαρά ελληνικό πρόβλημα, είναι «γενικότερο πρόβλημα για χώρες όπως Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, ακόμα και Γαλλία».

Και το πρόβλημα αυτό, κατά τον κορυφαίο οικονομολόγο της UΝCΤΑD, έχει μία αιτία: «Την έντονη συμπίεση (ντάμπινγκ) των μισθών που ακολούθησε η Γερμανία στο πλαίσιο της ευρωζώνης».

«Θα διαλύσει την ΟΝΕ». Η Γερμανία δεν μπορεί να συνεχίσει το ντάμπινγκ στους μισθούς, γιατί «θα διαλύσει την ΟΝΕ», λέει ο Φλάσμπεκ. Σχετικό άρθρο του δημοσίευσε η εφημερίδα «Financial Τimes Deutschland» (11.12.09) και ήταν εξαίρεση στην αρνητική κάλυψη από τον γερμανικό Τύπο. Τώρα, η έγκυρη εβδομαδιαία εφημερίδα «Die Ζeit» στο τελευταίο της πρωτοσέλιδο που κοσμεί τη σημαία της Ελλάδας με τη σφραγίδα «πτώχευση», καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το «ντόμινο για τον δρόμο της χρεοκοπίας που πήραν Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία δεν άρχισε από τις εκθέσεις του οίκου αξιολόγησης Fitch στο Λονδίνο, αλλά από τους μισθούς των επιχειρήσεων στη Γερμανία». Ο Χ. Φλάσμπεκ τονίζει ότι με τον τρόπο αυτό «η Γερμανία απέσπασε τεράστια πλεονεκτήματα μέσα στην ευρωζώνη έναντι κυρίως των χωρών του Νότου και κυρίως έναντι της Ελλάδας».

Θα έπρεπε και η Γερμανία να ακολουθήσει τον γενικό κανόνα στην εξέλιξη των μισθών, στον οποίο οικοδομήθηκε η ΟΝΕ, και περιλαμβάνεται και στη Συνθήκη του Μάαστριχ: 2% πληθωρισμός συν το εθνικό ποσοστό αύξησης της παραγωγικότητας. Ο κανόνας αυτός «αγνοήθηκε πλήρως από τη Γερμανία».

Αποκαλυπτικά είναι τα αποτελέσματα μεγάλης έρευνας που δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα το περιοδικό «Stern». Η έρευνα δείχνει ότι στα μισά από τα 100 συνήθη επαγγέλματα στη Γερμανία, οι μισθοί είναι χαμηλότεροι απ΄ ό,τι το 1990, αν υπολογιστεί και το ποσοστό πληθωρισμού μέχρι σήμερα («Stern» 2/2010).

«Άμεση λύση το ευρωομόλογο». Η άμεση συνταγή για την Ελλάδα είναι η έκδοση ευρωομόλογου, διότι «είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα», λέει ο Χ. Φλάσμπεκ. «Αγνοήστε τους οίκους αξιολόγησης», διότι «είναι αστείο» να δέχεται η Ευρώπη να της υπαγορεύουν τι επιτόκια θα πληρώσει η Ελλάδα. Ο προηγούμενος υπουργός Οικονομικών Πέερ Στάινμπρουκ απέρριψε τη λύση ως «ακριβή για τη Γερμανία». «Λάθος», λέει ο Χ. Φλάσμπεκ, διότι το ευρωομόλογο θα έχει σίγουρα το ίδιο επιτόκιο με τα γερμανικά ομόλογα. Αντιστρέφει δε το επιχείρημα ότι «θα πληρώσουν οι Γερμανοί τα σπασμένα για τους σπάταλους Έλληνες», τονίζοντας ότι «όσο δεν επιτρέπεται να ζει μια χώρα πάνω από τις δυνατότητές της άλλο τόσο δεν επιτρέπεται να ζει και κάτω από τις δυνατότητές της, όταν έχεις ένα κοινό νόμισμα». Και η Γερμανία αυτό ακριβώς έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια.


«Παραβίασε τη νόρμα που επέβαλε η ΟΝΕ»

Σε έκθεση για την πορεία της ΟΝΕ που δημοσίευσε η FΑΖ, οι οικονομολόγοι της Commerzbank διαπιστώνουν ότι «τα βαθύτερα αίτια των εντάσεων» που καταγράφονται στην Ευρωζώνη και «απειλούν τη συνοχή της» βρίσκονται στις «αποκλίνουσες πορείες» που έχει η ανταγωνιστικότητα των χωρών της περιφέρειας και του πυρήνα (FΑΖ, 8/1/10). «Συμφωνώ», λέει στα «ΝΕΑ» ο Χ. Φλάσμπεκ, τονίζει όμως ότι «για την ανταγωνιστικότητα στον χώρο της Ευρωζώνης το καθοριστικό μέγεθος είναι το μισθολογικό κόστος μονάδας». Το ποσοστό πληθωρισμού που επιτρέπει η ΕΚΤ είναι λίγο κάτω από 2%. Αν συνυπολογιστεί αυτό στο μισθολογικό κόστος μονάδας, ο μέσος όρος αύξησής του στα χρόνια λειτουργίας της ΟΝΕ είναι περίπου στο 21%. Στην Ελλάδα η πραγματική αύξηση ήταν 26%. Στη Γερμανία μόλις 8% και στην ΟΝΕ χωρίς τη Γερμανία 27%.


«Να τεθεί στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε.»

O Γερμανός οικονομολόγος Χάινερ Φλάσμπεκ (φωτό), 59 ετών, είναι διευθυντής του Τμήματος Παγκοσμιοποίηση και Στρατηγικές Ανάπτυξης στη Διαρκή Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UΝCΤΑD). Στο διάστημα Οκτωβρίου 1998- Απριλίου 1999 χρημάτισε υφυπουργός Οικονομικών υπό τον Όσκαρ Λαφοντέν στην κυβέρνηση Σρέντερ. Υποστηρίζει πως ενώ φταίει η Γερμανία, έγινε η Ελλάδα «ο καρπαζοεισπράκτορας» στην Ευρώπη και απορεί γιατί δεν τίθεται η διάσταση αυτή από την ελληνική πλευρά στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε. Όσο δε για την κριτική των Άγγλων, όπως λέει, «είναι γνωστό ότι βλέπουν χαιρέκακα κάθε πρόβλημα που εμφανίζεται στο ευρώ και την ευρωζώνη».


«Να αποδεχθούν ότι είναι μέρος του προβλήματος»

«Η Γερμανία θα πρέπει να αποδεχθεί ότι είναι μέρος του προβλήματος» έγραψε χθες σε άρθρο του στους «Financial Τimes» ο Σάιμον Τίλφορντ, επικεφαλής οικονομολόγος του Κέντρου για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση. Όπως εξηγεί, «το πλεόνασμα μιας χώρας σημαίνει ότι κάποια άλλη αντιμετωπίζει πρόβλημα».

Η Ελλάδα όπως και οι άλλες αδύναμες χώρες, σημειώνει ο κ. Τίλφορντ, δεν μπορούν να τακτοποιήσουν τα δημοσιονομικά τους χωρίς να επιτύχουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και για να το πετύχουν αυτό, πρέπει να εξισορροπήσουν τις εμπορικές τους συναλλαγές με τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης.

Ο ίδιος ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει ως μη αξιόπιστες τις δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών κ. Β. Σόιμπλε και άλλων, ότι η Ελλάδα και οι υπόλοιπες αδύναμες οικονομίες πρέπει να λύσουν μόνες τους τα προβλήματά τους και σημειώνει ότι αν η ευρωζώνη αποτύχει να βοηθήσει την Ελλάδα, αυτή θα οδηγηθεί σε πτώχευση και η ευρωζώνη θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα.
____________________
ΣΗΜ. το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 16/01/2010 στην εφημερίδα "τα ΝΕΑ" και το διασώζω για μη χαθεί -->> http://www.tanea.gr/news/greece/article/4555553/?iid=2 

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

η κυρία Κοινωνία και ο σύζυγός της

Η κυρία Κοινωνία Πολίτου είναι μια παράξενη κυρία, κυράτσα θα την έλεγα μεταξύ μας αλλά σέβομαι την επιθυμία της να υποκρίνεται τη σοβαρή. Η κυρία αυτή, λοιπόν, είναι θεότρελη (με την κακή έννοια) αφού δέχεται ένα σωρό προσβολές -με τη σέσουλα που λένε- όπως να την απειλούν, να τις επιτίθενται τραβώντας της τα μαλλιά, ξεγυμνώνοντάς την και άλλα κουλά, αλλά κάθεται σούζα και τις τρώει με την οκά, φτάνει να μη την παρενοχλήσουν σεξουαλικώς και ανάθεμα κι αν ξέρει τι ακριβώς σημαίνει αυτό το νέο φρούτο.
Ο σύζυγός της, ο κύριος Πολίτης, δεν έχει μάθει στα τόσα χρόνια γάμου πώς να την ρεγουλέρνει ώστε να τη φέρνει στα ίσια της. Κρίμα, γιατί αν τα βρίσκαν συναμετάξυ τους θα ήταν ένα ταιριαστό ζευγάρι!

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

πρωτοχρονιάτικο δώρο

Προπόνηση στο ανμπόξιν είχε κάνει ο πατέρας μου μια χρονιά που του χάρισα ένα τεράστιο κουτί, όταν ήμουν δεκαετής παιδίσκη. Το είχα ψωνίσει με το χαρτζηλίκι που μας έδινε κάθε χρόνο για να πηγαίνουμε στο ψιλικατζήδικο να ψωνίζουμε τα πρωτοχρονιάτικα δωράκια μας. Ψιλολόγια, τι άλλο να έπαιρνε κανείς με 4-5 δραχμούλες; Ξετύλιγε λοιπόν, ξετύλιγε, και τίποτα δεν έβρισκε, εκτός από αλλεπάλληλα κουτιά ωραία περιτυλιγμένα, κάπου κάπου ρώταγε με απόγνωση "έχει τίποτα τελικά ή τζάμπα ξετυλίγω;" και του απαντάγαμε εν χορώ και οι τρεις (μια και όλοι μαζί πακετάραμε κάθε χρόνο τα δωράκια) "έχει, έχει!!!" μέχρι που έφτασε στο τελευταίο κουτάκι που περιείχε ένα κουτί ξυραφάκια, αυτό το κόκκινο, για το ξύρισμα. Τι γέλια είχαμε κάνει! Δεν ήταν, βέβαια, ένα τεχνολογικό θαύμα όπως θα το λέγαμε σήμερα, για την εποχή του όμως ήταν και παραήταν!

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

24. Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ (Great Depression)


Μόλις μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι γενικές πολιτικές επιδιώξεις των Αργυραμοιβών άρχισαν να γίνονται ξεκάθαρες. Τώρα που μπορούσαν να ελέγχουν τις εθνικές οικονομίες ξεχωριστά, το επόμενο βήμα ήταν η τελική μορφή εδραίωσης της θέσης τους: Παγκόσμια Κυβέρνηση.
 
Στην πρόταση για νέα Παγκόσμια Κυβέρνηση δόθηκε η πιο υψηλή προτεραιότητα, κατά την διάρκεια της Διάσκεψης για την Ειρήνη, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ονομάστηκε “Η Κοινωνία των Εθνών”.
 
Αλλά, παρά την έκπληξη του Πολ Βάρμπουργκ και του Μπερνάρντ Μπαρούχ, που παρακολουθούσαν την Διάσκεψη Ειρήνης με τον Πρόεδρο Γουίλσον, ο κόσμος δεν ήταν ακόμη έτοιμος να διαλύσει τα εθνικά του σύνορα.
 
Ο εθνικισμός χτυπούσε ακόμη δυνατά στις καρδιές των ανθρώπων. Για παράδειγμα, ο Λόρδος Κούρζον, ο βρετανός υπουργός εξωτερικών, αποκάλεσε την Κοινωνία των Εθνών “ένα καλό αστείο”, ακόμη και αν ήταν δηλωμένη η πολιτική της Βρετανικής Κυβέρνησης ότι θα το υποστηρίξει. 
 
Προς ταπείνωση του Προέδρου Γουίλσον, ούτε το Κοινοβούλιο επικύρωσε την Κοινωνία των Εθνών. Παρά το γεγονός ότι είχε επικυρωθεί από πολλά άλλα έθνη, χωρίς χρήματα να ρέουν από τα αποθεματικά των ΗΠΑ, η Κοινωνία των Εθνών αργοπέθαινε.
 
Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αμερικανικός λαός είχε κουραστεί από τις διεθνιστικές πολιτικές του Γούντροου Γουίλσον. Κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών, το 1920, ο Ρεπουμπλικανός Γουόρεν Χάρντινγκ κέρδισε, με μια σαρωτική εκλογική νίκη, πάνω από το 60% των ψήφων.
 
Ο Χάρντινγκ ήταν ένθερμος οπαδός τόσο του Μπολσεβικισμού όσο και της Κοινωνίας των Εθνών. Η εκλογή του, η οποία ήταν η αρχή μιας δωδεκαετούς ρεπουμπλικανικής διακυβέρνησης, οδήγησε σε μια πρωτοφανή εποχή ευημερίας, γνωστής ως “τα ζωηρά ‘20”.
 
Παρά το γεγονός ότι ο Πόλεμος είχε φέρει ένα χρέος στην Αμερική δέκα φορές μεγαλύτερο από εκείνο του Εμφυλίου Πολέμου, η αμερικανική οικονομία βρισκόταν ακόμη σε άνοδο. Ο χρυσός υπήρχε σε μικρές ποσότητες στη χώρα κατά τη διάρκεια του Πολέμου και συνέχισε και μετά τον Πόλεμο.
 
Στις αρχές του 1920, ο διοικητής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης, ο Μπένζαμιν Στρονγκ, συναντήθηκε αρκετές φορές με τον εχέμυθο και εκκεντρικό διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, τον Μόνταγκι Νόρμαν.
 
Ο Νόρμαν ήταν αποφασισμένος να αναπληρώσει τον χρυσό που είχε χάσει η Αγγλία στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και να επαναφέρει την Τράπεζα της Αγγλίας στην κυρίαρχη θέση της παγκόσμιας οικονομίας. 
 
Συν τοις άλλοις, πλούσια σε χρυσό, η αμερικανική οικονομία μπορεί να ξέφευγε ξανά από τον έλεγχο, όπως είχε συμβεί και μετά το τέλος του Εμφύλιου Πολέμου. 
 
Τα επόμενα οκτώ χρόνια, υπό την Προεδρία του Χάρντινγκ και του Κούλιτζ, το τεράστιο ομοσπονδιακό χρέος που οικοδομήθηκε κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μειώθηκε στο 38%, δηλαδή στα 16 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη μείωση του δημόσιου χρέους στην Ιστορία των ΗΠΑ. 
 
Κατά την διάρκεια των εκλογών του 1920, ο Γουόρεν Χάρντινγκ και ο Κάλβον Κούλιτζ έθεσαν υποψηφιότητα εναντίον του Τζέϊμς Κοξ, του κυβερνήτη του Οχάϊο και του -μικρού σε δημοτικότητα- Φραγκλίνου Ρούζβελτ, ο οποίος δεν είχε ανέλθει προηγουμένως σε καμία υψηλότερη θέση από αυτήν του βοηθού Γραμματέα του Ναυτικού του προέδρου Γουίλσον. 
 
Μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο, ο Χάρντινγκ κινήθηκε γρήγορα για την κατάργηση της Κοινωνίας των Εθνών. Στη συνέχεια, κινήθηκε επίσης γρήγορα για να ελαττώσει τους οικιακούς φόρους και παράλληλα να αυξήσει τους δασμούς, ώστε να επιτύχει να καταγράψει υψηλά ποσοστά εσόδων.
Αυτή ήταν μια εισοδηματική πολιτική, την οποία οι περισσότεροι από τους ιδρυτές-πατέρες των ΗΠΑ με βεβαιότητα θα είχαν εγκρίνει.
 
Τη δεύτερη χρονιά της θητείας του, ο Χάρντινγκ ασθένησε ενώ ταξίδευε με τρένο στη Δύση και απεβίωσε αιφνιδίως. Παρόλο που δεν έγινε νεκροψία, ως αιτία θανάτου αναφέρθηκε πνευμονία ή τροφική δηλητηρίαση.
Οταν ανέλαβε ο Κούλιτζ, συνέχισε την οικογενειακή οικονομική πολιτική του Χάρντινγκ, με υψηλούς δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα και μειωμένους φόρους εισοδήματος. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν η ανοδική πορεία της οικονομίας με τέτοιο ρυθμό, που το καθαρό εισόδημα των Αμερικανών συνέχισε να αυξάνεται.
 
Αυτό έπρεπε να σταματήσει. Ετσι λοιπόν, όπως τόσο συχνά το είχαν κάνει και πριν, οι Αργυραμοιβοί αποφάσισαν πως είχε έρθει η ώρα να συντρίψουν την αμερικανική οικονομία. 
 
Η FED άρχισε να πλημμυρίζει την χώρα με χρήματα. Αύξησαν τη διαθέσιμη ποσότητα χρημάτων κατά 62% στη διάρκεια αυτών των χρόνων. Το χρήμα έρρεε άφθονο. Γι αυτόν τον λόγο η περίοδος αυτή ήταν γνωστή ως “τα ζωηρά ‘20”. 
 
Πριν τον θάνατό του το 1919, ο πρώην πρόεδρος Τέντυ Ρούζβελτ είχε προειδοποιήσει τον αμερικανικό λαό για το τί συνέβαινε.
Οπως αναφέρθηκε στις 27 Μαρτίου 1922, στην έκδοση της εφημερίδας New York Times, ο Ρούζβελτ δήλωσε:
  • “Αυτοί οι Διεθνείς Τραπεζίτες και τα συμφέροντα των Ροκφέλερ με την Στάνταρ Οϊλ, ελέγχουν τις περισσότερες εφημερίδες και τις στήλες αυτών των φυλλάδων, για να διώξουν από το Δημόσιο αξιωματούχους που αρνούνται να υπακούσουν στις εντολές που δίνουν οι παντοδύναμες κλίκες, που αποτελούν την αόρατη κυβέρνηση.”
Μόλις μια ημέρα πριν, στην ίδια εφημερίδα, τους New York Times, ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης Τζον Χάϊλαντ, μνημόνευσε τον Ρούζβελτ και αναθεμάτισε εκείνους που (και ο ίδιος είδε ότι) ήθελαν να πάρουν τον έλεγχο της Αμερικής στον πολιτικό μηχανισμό και στον Τύπο:
  • “Η προειδοποίηση του Θεόδωρου Ρούζβελτ έχει μια διαχρονικότητα μέχρι σήμερα, όσον αφορά την αληθινή απειλή της Δημοκρατίας μας, την αόρατη δηλαδή κυβέρνηση, η οποία σαν ένα γιγάντιο χταπόδι απλώνει τα πλοκάμια της πάνω από την πόλη μας, στις Πολιτείες μας και, τελικά, σε ολόκληρο το έθνος μας….
  • Αρπάζει στα μακριά και δυνατά πλοκάμια της την εκτελεστική εξουσία, τα νομοθετικά μας όργανα, τα σχολεία μας, τα δικαστήριά μας, τις εφημερίδες μας και κάθε υπηρεσία που έχει δημιουργηθεί για την προστασία των πολιτών….
  • Για να αποφύγω τις γενικολογίες, θα πω ότι η κεφαλή αυτού του χταποδιού είναι η οικογένεια Ροκφέλερ με την Στάνταρ Οϊλ και μια μικρή ομάδα παντοδύναμων τραπεζικών Οίκων, γνωστών σε μας ως “Διεθνείς Τραπεζίτες”. Ο στενός αυτός κύκλος των παντοδύναμων Διεθνών Τραπεζιτών, στην πραγματικότητα διευθύνουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ, εξυπηρετώντας τα δικά τους ατομικά συμφέροντα.
  • Με πρακτικό τρόπο ελέγχουν και τα δύο κόμματα, σχεδιάζουν το πολιτικό πρόγραμμά τους, πατρονάρουν πολιτικούς αρχηγούς, χρησιμοποιούν τους ηγέτες των Ιδιωτικών Οργανισμών, και χρησιμοποιούν κάθε μέσον ώστε να διορίζονται σε υψηλόβαθμες θέσεις υπάλληλοι που θα υπακούν στις προσταγές τους, όταν θα πρόκειται για διεφθαρμένες μεγάλες επιχειρήσεις….
  • Αυτοί οι Διεθνείς Τραπεζίτες και οι Ροκφέλερ με την Στάνταρ Οϊλ ελέγχουν την πλειονότητα των εφημερίδων και των περιοδικών στη χώρα αυτή.”
Γιατί ο κόσμος δεν άκουσε αυτές τις δυνατές προειδοποιήσεις, ώστε να αποτρέψει το Κογκρέσο να ψηφίσει τον Ομοσπονδιακό Αποθεματικό Νόμο του 1913; Θυμηθείτε: ήταν η δεκαετία του 1920: μια σταθερή αύξηση στα δάνεια των τραπεζών συνέβαλε σε μια αυξανόμενη αγορά. Με άλλα λόγια, όπως και σήμερα (αναφέρεται στο 1996 που γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ), σε καιρούς ευημερίας κανείς δεν θέλει να προβληματίζεται σε οικονομικά θέματα. 
 
Υπήρχε όμως μια σκοτεινή πλευρά σε όλην αυτή την ευημερία. Οι επιχειρήσεις επεκτάθηκαν κι έγιναν δυνατές μέσω πιστώσεων. Η κερδοσκοπία στο ραγδαίως διογκούμενο χρηματιστήριο έγινε ασυγκράτητη. Παρόλο που τα πράγματα έδειχναν ρόδινα, ήταν ένα κάστρο φτιαγμένο από άμμο. 
 
Οταν όλα βρίσκονταν σε ετοιμότητα, τον Απρίλιο του 1929, ο Πολ Γουόρμπουργκ, ο πατέρας της Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας, έστειλε έναν μυστικό σύμβουλο και προειδοποίησε τους φίλους του ότι ερχόταν μια σίγουρη χρεοκοπία και μια εθνική οικονομική Κρίση.
 
Τον Αύγουστο του 1929, η FED ξεκίνησε να περιορίζει τα χρήματα που βρισκόντουσαν σε κυκλοφορία. Δεν αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι στις βιογραφίες όλων των γιγάντων της Γουόλ Στριτ εκείνη την εποχή, του Τζον Ντ. Ροκφέλερ, του Τζ. Π. Μόργκαν, του Μπερνάρ Μπαρούχ, κλπ, όλοι τους έμεναν κατάπληκτοι που βγήκαν από το χρηματιστήριο ακριβώς πριν σκάσει η φούσκα και πρόλαβαν να μετατρέψουν όλη την κινητή τους περιουσία σε χρυσό και μετρητά.
 
Στις 24 Οκτωβρίου 1929, οι μεγάλοι τραπεζίτες της Ν. Υόρκης ζήτησαν να τους επιστραφούν τα δάνεια σε 24 ώρες (24 HOUR BROKER CALL LOANS). Αυτό σήμαινε ότι τόσο οι χρηματιστές, όσο και οι πελάτες, έπρεπε να πουλήσουν τα αποθέματά τους στην αγορά για να καλύψουν τα δάνειά τους, ανεξάρτητα σε ποια τιμή θα τα πουλούσαν. 
 
Σαν αποτέλεσμα, η αγορά κατέρρευσε και η μέρα αυτή έμεινε γνωστή ως “η Μαύρη Πέμπτη”. 
 
Σύμφωνα με τον Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ, όπως γράφει στο βιβλίο του “Η Μεγάλη Κρίση του 1929”:
 
“Στην κορύφωση της φρενίτιδας των πωλήσεων, ο Μπερνάρ Μπαρούχ οδήγησε τον Ουίνστον Τσόρτσιλ στην πινακοθήκη επισκεπτών το χρηματιστηρίου της Ν. Υόρκης, για να είναι μάρτυρας του Πανικού και για να τον εντυπωσιάσει με τη δύναμή του πάνω στα άγρια επεισόδια που συνέβαιναν στον από κάτω όροφο.”
 
Ο βουλευτής του Κογκρέσου Λούις Μακ Φάντεν, διευθυντής της Επιτροπής Κατοικιών των Τραπεζικών Εργασιών και του Νομίσματος από το 1920 έως το 1931, γνώριζε ποιον να κατηγορήσει. Κατηγόρησε λοιπόν την FED και τους Διεθνείς Τραπεζίτες ότι αυτοί ενορχήστρωσαν την Κρίση:
  • “Δεν ήταν τυχαία η Κρίση. Ηταν ένα προσεκτικά σχεδιασμένο περιστατικό… Οι Διεθνείς Τραπεζίτες επεδίωξαν να φέρουν σε μια κατάσταση απελπισίας την χώρα, ώστε να μπορούν να αναδυθούν ως οι κυβερνήτες μας.”
Ο Μακ Φάντεν το πήγε ακόμη μακρύτερα: τους κατηγόρησε ανοικτά ότι προκαλούν την κρίση, με σκοπό να κλέψουν τον χρυσό της Αμερικής. Τον Φεβρουάριο του 1931, στη μέση της Κρίσης, το έθεσε ως εξής:
  • “Πιστεύω ότι δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί και χρηματοδότες είναι έτοιμοι να πάρουν σχεδόν οποιοδήποτε μέτρο με σκοπό να ανακτήσουν γρήγορα το απόθεμα χρυσού, το οποίο η Ευρώπη έχασε στην Αμερική ως αποτέλεσμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.”
Ο Κέρτις Ντολ, ένας χρηματιστής που εργαζόταν για τη Λήμαν Μπράδερς, βρισκόταν στον χώρο του Χρηματιστηρίου της Ν. Υόρκης την ημέρα της κρίσης. Στο βιβλίο που έγραψε το 1970 με τίτλο “FDR: ο υπό εκμετάλλευση πατέρας μου στον νόμο”, εξήγησε ότι η κρίση προκλήθηκε από την προγραμματισμένη έλλειψη χρημάτων, μετά την απαίτηση των δανειστών για την επιστροφή τους στην χρηματαγορά της Νέας Υόρκης:
  • “Στην πραγματικότητα ήταν το υπολογισμένο “κούρεμα” του δημόσιου χρήματος, από αυτούς που έχουν την δύναμη του χρήματος Παγκοσμίως, με την προγραμματισμένη ξαφνική έλλειψη ρευστού μέσα στην χρηματαγορά της Νέας Υόρκης.”
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, 3 δισεκατομμύρια δολάρια φάνηκε ότι εξαφανίστηκαν από τον πλούτο της χώρας. Μέσα σε έναν χρόνο, 40 δισεκατομμύρια δολάρια είχαν χαθεί από την κυκλοφορία του χρήματος.
Πραγματικά, όμως, εξαφανίστηκαν; ‘Η απλώς συγκεντρώθηκαν σε λίγα χέρια; Και τι έκανε η FED; 
 
Αντί να κινηθεί για να βοηθήσει την οικονομία, μειώνοντας γρήγορα τα επιτόκια ώστε να κινηθεί η οικονομία, η FED συνέχισε να μειώνει περαιτέρω το απόθεμα χρήματος, βυθίζοντας ακόμα περισσότερο την οικονομία στην κρίση.
Μεταξύ των ετών 1929 και 1933, η FED μείωσε κατά 33% περισσότερο το χρηματικό απόθεμα των ΗΠΑ. 
 
Παρόλο που οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν έχουν ακούσει ποτέ ότι η FED ήταν η αιτία της κρίσης, αυτό είναι ευρύτατα γνωστό στους οικονομολόγους. Ο Μίλτον Φρίντμαν, ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομίας, που τώρα (1996) εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, είπε το ίδιο πράγμα σε μια εθνική δημόσια ραδιοφωνική συνέντευξή του τον Ιανουάριο του 1996:
  • “Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, αναμφισβήτητα δημιούργησε τη Μεγάλη Οικονομική Κρίση, με την μείωση κατά το ένα τρίτο (1/3) του ποσού του κυκλοφορούντος χρήματος από το 1929 μέχρι και το 1933.”
Τα χρήματα που έχασαν οι περισσότεροι Αμερικανοί κατά τη διάρκεια της Κρίσης, δεν εξαφανίστηκαν. Απλώς, μοιράστηκαν στα χέρια αυτών που είχαν δημιουργήσει την Κρίση, όπως ακριβώς και πριν, και είχαν αγοράσει χρυσό, ο οποίος είναι πάντα μια καλή επένδυση για να ασφαλίσει κανείς τα λεφτά του πριν από μια κρίση. 
 
Τα χρήματα όμως της Αμερικής, ταξίδεψαν και υπερπόντια. Είναι απίστευτο το ότι, ενώ ο Πρόεδρος Χούβερ προσπαθούσε ηρωϊκά να διασώσει τις τράπεζες και να στηρίξει τις επιχειρήσεις, με εκατομμύρια Αμερικανών να πεινούν και με τη μεγάλη οικονομική κρίση να επιδεινώνεται, εκατομμύρια δολάρια ξοδεύονταν για την ανοικοδόμηση της Γερμανίας εξαιτίας των καταστροφών που είχε υποστεί κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
 
Οκτώ χρόνια πριν την εισβολή του Χίτλερ στην Πολωνία, ο αντιπρόσωπος Λούις Μακ Φάντεν, πρόεδρος της Επιτροπής Κατοικιών των Τραπεζικών Εργασιών και του Νομίσματος, προειδοποίησε το Κογκρέσο ότι οι Αμερικανοί πλήρωναν για να ανέβει ο Χίτλερ στην εξουσία:
  • “Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έπεσε στα χέρια των Γερμανών Διεθνών Τραπεζιτών. Αυτοί οι Τραπεζίτες την αγόρασαν και τώρα έχουν στην κατοχή τους τις κλειδαριές της, τα αποθέματά της και τον στρατό της. Εχουν αγοράσει τις βιομηχανίες της, έχουν τίτλους ιδιοκτησίας στη γη της, ελέγχουν την παραγωγή της και όλες τις δημόσιες εγκαταστάσεις της.
  • Οι Γερμανοί Διεθνείς Τραπεζίτες έχουν επιδοτήσει την παρούσα γερμανική κυβέρνηση και έχουν επίσης χρηματοδοτήσει κάθε δολάριο από τα χρήματα που ο Αδόλφος Χίτλερ έχει χρησιμοποιήσει στην πλουσιοπάροχη προεκλογική του εκστρατεία για να δημιουργήσει μια απειλή εναντίον της κυβέρνησης του Μπρούνινγκ. Οταν ο Μπρούνινγκ δεν υπακούσει στις διαταγές των Γερμανών Διεθνών Τραπεζιτών, ο Χίτλερ θα βγει στο προσκήνιο, ώστε να φοβήσει τους γερμανούς να υποταχθούν….
  • Μέσω του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας…. πάνω από 40 δισεκατομμύρια δολάρια αμερικανικού χρήματος στάλθηκαν στην Γερμανία…. Ολοι σας έχετε ακουστά ότι τα χρήματα αυτά ξοδεύονται στην Γερμανία…. Οι μοντέρνες κατοικίες της Γερμανίας, τα θαυμάσια πλανητάριά της, τα γυμναστήριά της, τα κολυμβητήριά της, οι υπέροχοι δημόσιοι δρόμοι της, τα τέλεια εργοστάσιά της, όλα αυτά έγιναν με δικά μας χρήματα. Ολα αυτά δόθηκαν στην Γερμανία μέσω του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ.
  • Το Διοικητικό Συμβούλιο της FED…. έχει στείλει τόσο πολλά δισεκατομμύρια δολάρια που δεν τολμούν να αναφέρουν το συνολικό ποσό.”
Ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ ήταν στο γραφείο του κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας το 1932. Καθώς όμως ο Ρούζβελτ ήταν στο γραφείο, τραπεζικά μέτρα έκτακτης ανάγκης αναγγέλθηκαν αμέσως, τα οποία δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να αυξήσουν την δύναμη της FED πάνω στο χρηματικό απόθεμα. Τότε και μόνο τότε, η FED ξεκίνησε τελικά να χαλαρώνει τον έλεγχο επί των οικονομικών και να τροφοδοτεί την αγορά με νέο χρήμα, τους Αμερικανούς πολίτες, δηλαδή, που υπέφεραν από την πείνα. 
 
(από περίπου 2:18’:38’’ μέχρι το 2:32’:44’’)
 

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Ποια σχολεία θα μείνουν κλειστά σε Αθήνα και Πειραιά, λόγω κακοκαιρίας


 Λόγω κακοκαιρίας, στην Αθήνα δεν θα λειτουργήσουν τα παρακάτω νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία:

1. 33ο Δημοτικό & 122ο και 123ο Νηπιαγωγεία Αθήνας
2. 105ο Δημοτικό & 25ο και 138ο Νηπιαγωγεία Αθήνας
3. 102ο Δημοτικό Αθήνας
4. 134ο Δημοτικό & 108ο & 5ο Νηπιαγωγεία Αθήνας
5. 29ο Δημοτικό Αθήνας
6. 172ο Δημοτικό Αθήνας
7. 14ο Δημοτικό & 14ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
8. 36ο Δημοτικό & 82ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
9. 56ο Δημοτικό & 83ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
10. 66ο Δημοτικό & 134ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
11. 60ο Δημοτικό & 130ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
12.162ο Δημοτικό & 115ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
13. 58ο Δημοτικό & 61ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
14. 111ο Δημοτικό & 120ο Νηπιαγωγείο Αθήνας


Επίσης, δε θα λειτουργήσουν τα παρακάτω Γυμνάσια και Λύκεια:
1. 3ο & 9ο ΕΠΑΛ

2. Μουσικό Γυμνάσιο
3. 66ο Γυμνάσιο Αθήνας
4. 38ο Γυμνάσιο- 38ο ΓΕΛ
5. 24ο Γυμνάσιο- 24ο Λύκειο
6. 23ο Γυμνάσιο
7. 39ο Γυμνάσιο- 39ο ΓΕΛ
8. 72ο Γυμνάσιο
9. 2ο ΕΠΑΛ

Στον Πειραιά δεν θα λειτουργήσουν συνολικά δέκα σχολεία:

1ο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Πειραιά
1ο Ειδικό Νηπιαγωγείο Πειραιά
2ο Νηπιαγωγείο Πειραιά
12ο Νηπιαγωγείο Πειραιά
13ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά
17ο Νηπιαγωγείο Πειραιά
31ο Νηπιαγωγείο Πειραιά
41ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά
44ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά
56ο Νηπιαγωγείο Πειραιά

Οι πολίτες για οποιαδήποτε πληροφορία μπορούν να απευθύνονται όλο το 24ωρο στον τετραψήφιο τηλεφωνικό αριθμό του δήμου Αθηναίων 1595, ενώ όχημα της Δημοτικής Αστυνομίας θα βρίσκεται σε ετοιμότητα για τη μεταφορά σε ασφαλείς χώρους, ατόμων που το έχουν ανάγκη.

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Κόρες που δεν έχουν αγαπηθεί από τις μητέρες τους: 7 κοινά Τραύματα

Η έλλειψη αυτοπεποίθησης και η ανικανότητα για εμπιστοσύνη, είναι μόνο η αρχή σε ένα ταξίδι επίγνωσης των λαθών που έχουν φορτωθεί οι ενήλικες κόρες από τις μητέρες τους.

Η ιστορία κάθε γυναίκας είναι διαφορετική, όμως ίσως το μεγαλύτερο κοινό σημείο είναι η ανακάλυψη ότι κάθε μια από αυτές δεν είναι μόνη, ότι δεν είναι τα μόνα κορίτσια ή γυναίκες που είχαν μητέρες που δεν μπορούν ή που δεν θέλουν να τις αγαπήσουν. Τα ταμπού σχετικά με την «αποδοκιμασία» των μητέρων και οι μύθοι της μητρότητας που παρουσιάζουν όλες τις μητέρες ως στοργικές, εξυπηρετούν στην απομόνωση των θυγατέρων που δεν αγαπήθηκαν. Αυτή η ανακάλυψη ελαφρύνει κάπως τον πόνο και το βάρος αλλά δεν τα εξαφανίζει τελείως.

Τα στοιχεία που ακολουθούν σχετικά με το τι μπορεί να συμβεί σε μία κόρη που μεγαλώνει χωρίς την αγάπη και την υποστήριξη της μητέρας της, προκύπτουν από ανεπίσημα στοιχεία και όχι από επιστημονική έρευνα και δεν θεωρούνται πλήρη. Επαναλαμβάνω ότι δεν γράφω ως ψυχολόγος ή θεραπεύτρια αλλά ως συνταξιδιώτισσα.

Ο λόγος που αυτές οι πληγές είναι κοινές, εξηγείται διεξοδικά από την θεωρία προσκόλλησης που πρώτος ανέπτυξε ο John Bowlby και μετά εξελίχθηκε από τις έρευνες των Mary Ainsworth, Mary Main και πολλών άλλων.
Κατά την βρεφική και παιδική ηλικία, η κόρη έχει μια πρώτη εικόνα του εαυτού της στον καθρέφτη που είναι το πρόσωπο της μητέρας της. Αν η μητέρα της είναι στοργική και ανταποκρίνεται στις ανάγκες της, το βρέφος αναπτύσσει ασφαλή προσκόλληση και μαθαίνει ότι η μητέρα της την αγαπάει και ότι η ίδια είναι άξια αγάπης. Αυτή η αίσθηση ότι είναι αξιαγάπητη, άξια τρυφερότητας και προσοχής, ότι την βλέπει και την ακούει η μητέρα της, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο επάνω στον οποίο το παιδί χτίζει την πρώτη αίσθηση του εαυτού του και παρέχει την ενέργεια για την ανάπτυξή του.

Η κόρη μιας άστοργης μητέρας, η οποία είναι συναισθηματικά απόμακρη, συγκρατημένη, ασυνεπής ή ακόμη και υπερβολικά αυστηρή ή σκληρή, μαθαίνει διαφορετικά τον κόσμο και τον εαυτό της. Φυσικά, το βασικό πρόβλημα είναι κατά πόσο εξαρτάται το βρέφος από την μητέρα του για φροντίδα και επιβίωση καθώς και η φύση του περιορισμένου κόσμου της. Το αποτέλεσμα είναι η ανασφαλής προσκόλληση, που χαρακτηρίζεται είτε ως «αμφιθυμική» (το παιδί δεν γνωρίζει αν θα εμφανιστεί η καλή μαμά ή η κακή μαμά) ή  ως «αποφευκτική» (η κόρη χρειάζεται την αγάπη της μητέρας της αλλά φοβάται τις συνέπειες αν την ζητήσει). Η αμφιθυμική προσκόλληση διδάσκει στο παιδί ότι ο κόσμος των σχέσεων είναι αναξιόπιστος και η αποφευκτική προσκόλληση θέτει τις βάσεις για μια φοβερή σύγκρουση μεταξύ των αναγκών του κοριτσιού για την αγάπη της μητέρας της και για την προστασία από την συναισθηματική ή φυσική κακομεταχείριση από την μητέρα της.

Οι πρώτοι δεσμοί διαμορφώνουν τα εσωτερικά μας πρότυπα ή τις πνευματικές αναπαραστάσεις των τρόπων που λειτουργούν οι σχέσεις στον κόσμο. Χωρίς θεραπεία ή παρέμβαση, αυτές οι πνευματικές αναπαραστάσεις τείνουν να μένουν σχετικά σταθερές.

Το κύριο σημείο είναι ότι η ανάγκη μιας κόρης για την αγάπη της μητέρας της είναι αρχέγονη κινητήρια δύναμη και αυτή η ανάγκη δεν εξαφανίζεται με την μη διαθεσιμότητα της μητέρας αλλά συνυπάρχει με την φοβερή και καταστροφική συνειδητοποίηση ότι το μοναδικό πρόσωπο που υποτίθεται ότι σε αγαπάει χωρίς όρους, δεν το κάνει. Ο αγώνας για την αντιμετώπιση και την επούλωση αυτού του τραύματος είναι τεράστιος. Επηρεάζει πολλά, αν όχι όλα τα μέρη του εαυτού, ιδιαίτερα στον χώρο των σχέσεων.

Οι έρευνες έδειξαν ότι οι πρώτοι παιδικοί δεσμοί προέβλεπαν σε εξαιρετικά υψηλό βαθμό τις ερωτικές σχέσεις με τους ενήλικους καθώς και τις φιλίες. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι τα πιο κοινά τραύματα είναι αυτά που έχει υποστεί ο εαυτός μας στην περιοχή της συναισθηματικής σύνδεσης.
Το νόημα της αντιμετώπισης αυτών των τραυμάτων δεν είναι να θρηνήσουμε γι’αυτά ή να σηκώσουμε απεγνωσμένα τα χέρια ψηλά εξαιτίας του ό,τι μας δόθηκε από τη μητρική αγάπη αλλά να τα συνειδητοποιήσουμε. Η συνειδητοποίηση είναι το πρώτο βήμα για την θεραπεία μιας κόρης που δεν αγαπήθηκε. Πολύ συχνά απλά αποδεχόμαστε αυτές τις συμπεριφορές χωρίς να γνωρίζουμε από πού προέρχονται.
  1. Έλλειψη αυτοπεποίθησης
Η γυναίκα που δεν αγαπήθηκε ως παιδί, δεν γνωρίζει ότι είναι άξια της αγάπης και της προσοχής και μπορεί να μεγάλωσε με το αίσθημα ότι αγνοείται ή ότι δεν την ακούν ή ότι την κριτικάρουν παντού. Η φωνή μέσα στο κεφάλι της είναι αυτή της μητέρας της που της λέει τι δεν είναι: έξυπνη, όμορφη, ευγενική, στοργική, αξιόλογη. Αυτή η εσωτερικευμένη μητρική φωνή θα συνεχίζει να υπονομεύει τα επιτεύγματα και τα ταλέντα της, εκτός κι αν υπάρξει κάποια παρέμβαση. Οι κόρες κάποιες φορές μιλούν για το συναίσθημα ότι «κοροϊδεύουν τον κόσμο» και εκφράζουν τον φόβο ότι θα τις «ανακαλύψουν» όταν θα πετύχουν τους στόχους τους.
  1. Έλλειψη εμπιστοσύνης
Μια γυναίκα εκμυστηρεύεται: Πάντα αναρωτιέμαι γιατί κάποιος να θέλει να γίνει φίλος μου. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ αν υπάρχουν κάποια κρυφά κίνητρα και έμαθα στην θεραπεία ότι αυτό έχει να κάνει με την μητέρα μου. Αυτά τα θέματα εμπιστοσύνης πηγάζουν από την αίσθηση ότι οι σχέσεις είναι θεμελιωδώς αναξιόπιστες και επηρεάζουν και τις φιλικές και τις αισθηματικές σχέσεις.

Όπως αναφέρουν οι ψυχολόγοι στις έρευνές τους, η αμφιθυμικά προσκολλημένη κόρη χρειάζεται συνεχή επιβεβαίωση ότι είναι εγγυημένη η εμπιστοσύνη. Για την ακρίβεια, αυτοί οι άνθρωποι βίωσαν ότι η αγάπη περιλαμβάνει εμμονή, επιθυμία για ανταπόδοση και ένωση, συναισθηματικά ύψη και βάθη και ακραία σεξουαλική έλξη και ζήλια. Η εμπιστοσύνη και η ανικανότητα να τεθούν όρια συνδέονται στενά.
  1. Δυσκολία στην τοποθέτηση ορίων
Πολλές γυναίκες που παγιδεύτηκαν μεταξύ της ανάγκης για την προσοχή της μητέρας τους και την απουσία αυτής της προσοχής, αναφέρουν ότι προσπαθούν συνεχώς να ευχαριστήσουν τους άλλους στις ενήλικες σχέσεις τους. Ή ότι είναι ανίκανες να βάλουν τα όρια που απαιτούνται προκείμενου να έχουν υγιείς και συναισθηματικά ικανοποιητικές σχέσεις. Πολλές κόρες αναφέρουν προβλήματα στις φιλίες τους με γυναίκες που περιπλέκονται λόγω θεμάτων εμπιστοσύνης (Πώς ξέρω ότι είναι πραγματικά φίλη μου;), προβλήματα με την αδυναμία τους να πουν «όχι» (Με κάποιο τρόπο καταλήγω πάντα να γίνομαι χαλάκι, να κάνω πάρα πολλά και να αισθάνομαι χρησιμοποιημένη ή απογοητευμένη στο τέλος) ή θέλουν μια τόσο έντονη σχέση που το άλλο άτομο αποτραβιέται. Οι κόρες με ανασφαλή προσκόλληση συχνά καταλήγουν να δημιουργούν σενάρια όπου οι σχέσεις τους ποτέ δεν είναι όπως πρέπει αλλά κατά κάποιο τρόπο είναι είτε πολύ «ζεστές» ή πολύ «κρύες».

Αυτό ισχύει συχνά και στις ερωτικές σχέσεις. Έρευνες ψυχολόγων βοήθησαν ώστε να διαχωριστούν όσες έχουν αποφευκτική προσκόλληση σε δύο κατηγορίες, στις «φοβισμένες» και στις «απορριπτικές». Και οι δύο αποφεύγουν τις στενές σχέσεις αλλά για διαφορετικούς  λόγους. Αυτές που «φοβούνται» επιζητούν ενεργά τις στενές σχέσεις αλλά φοβούνται την οικειότητα σε όλα τα επίπεδα, οπότε είναι εξαιρετικά ευάλωτες και τείνουν στην προσκόλληση και στην εξάρτηση. Οι «απορριπτικές» είναι αμυντικές και αποστασιοποιημένες, είναι πιο ξεκάθαρο ότι αποφεύγουν τους άλλους. Δυστυχώς και οι δύο τύποι δυσκολεύονται να βρουν το είδος της συναισθηματικής σύνδεσης που θα τους έφερνε πιο κοντά στην επούλωση του τραύματος.
  1. Δυσκολία να δούμε τον εαυτό μας με ακρίβεια
Μία γυναίκα μοιράζεται αυτό που έμαθε τελικά κατά την θεραπεία: Όταν ήμουν παιδί η μητέρα μου με περιόριζε εστιάζοντας πάντα στα ελαττώματά μου και ποτέ στις επιτυχίες μου. Μετά το πανεπιστήμιο εργάστηκα σε πολλές δουλειές αλλά σε όλες οι προϊστάμενοί μου διαμαρτύρονταν ότι δεν προσπαθούσα αρκετά για να εξελιχθώ. Αυτό οφείλεται κατά πολύ στην εσωτερίκευση όλων όσων άκουγε μεγαλώνοντας. Αυτές οι παραμορφώσεις της εικόνας του εαυτού, μπορεί να εκτείνονται σε κάθε τομέα συμπεριλαμβανομένης και της εμφάνισής. (Εγώ προσωπικά σκάλισα φωτογραφίες από την εφηβεία μου, ψάχνοντας για το κορίτσι που η μητέρα μου αποκαλούσε «χοντρή». Επίσης με αποκαλούσε «απωθητική», κάτι που δυστυχώς δεν είναι τόσο εύκολο να επιβεβαιώσεις ή να αμφισβητήσεις σε μια φωτογραφία. Αυτό πήρε χρόνια.)

Άλλες κόρες αναφέρουν ότι αισθάνονται έκπληξη όταν επιτυγχάνουν σε κάτι και ότι διστάζουν να προσπαθήσουν κάτι καινούριο ώστε να μειώσουν την πιθανότητα αποτυχίας. Αυτό δεν είναι απλά θέμα χαμηλής αυτοεκτίμησης αλλά κάτι πιο βαθύ.
  1. Η απομάκρυνση σαν προκαθορισμένη στάση
Η έλλειψη εμπιστοσύνης ή το αίσθημα του φόβου μερικές φορές κάνει την κόρη που δεν αγαπήθηκε να μαζεύεται αμυντικά ώστε να αποφύγει να πληγωθεί από μια κακή σχέση παρά να βρει το κίνητρο για μια πιθανώς σταθερή σχέση και γεμάτη αγάπη. Αυτές οι γυναίκες επιφανειακά μπορεί να συμπεριφέρονται σαν να θέλουν να είναι σε σχέση αλλά σε βαθύτερο, λιγότερο συνειδητό επίπεδο, το κίνητρό τους είναι η απομάκρυνση.

Δυστυχώς, η αποφυγή -που πυροδοτεί ο φόβος, η έλλειψη εμπιστοσύνης ή κάτι άλλο- αποτρέπει ενεργά την κόρη που δεν αγαπήθηκε να βρει το είδος των σχέσεων αγάπης και υποστήριξης που πάντα επιδιώκει.
  1. Υπερβολική ευαισθησία
Η γυναίκα που δεν αγαπήθηκε ως παιδί, μπορεί να είναι ευαίσθητη σε προσβολές, πραγματικές και φανταστικές. Ένα τυχαίο σχόλιο μπορεί να της θυμίζει τις παιδικές της εμπειρίες χωρίς καν να το συνειδητοποιεί η ίδια.

Έπρεπε να εστιάσω έντονα στις αντιδράσεις μου ή για να το θέσω καλύτερα στις υπερβολικές αντιδράσεις μου, λέει μια γυναίκα γύρω στα σαράντα.

Μερικές φορές, μπερδεύω ένα πείραγμα με κάτι άλλο και φτάνω στο σημείο να ανησυχώ μέχρι θανάτου μέχρι που συνέρχομαι και συνειδητοποιώ ότι το άτομο δεν εννοούσε τίποτε μ’ αυτό. Έχοντας μια μητέρα που δεν της έδειχνε αγάπη, σημαίνει επίσης ότι οι κόρες αυτές συχνά δυσκολεύονται να διαχειριστούν τα συναισθήματα τους, τείνουν να αναλύουν υπερβολικά και να σκέφτονται τα ίδια και τα ίδια.
  1. Αναπαράγοντας τον δεσμό με την μητέρα, στις σχέσεις
Δυστυχώς, τείνει να μας ελκύει αυτό που γνωρίζουμε, εκείνες οι καταστάσεις που ενώ τελικά μας κάνουν δυστυχισμένους, παρόλα αυτά είναι «βολικές» γιατί μας είναι οικείες. Ενώ τα άτομα που έχουν ασφαλή προσκόλληση βγαίνουν στον κόσμο αναζητώντας άτομα που έχουν παρόμοιες ιστορίες προσκόλλησης, ατυχώς το ίδιο κάνουν και εκείνα που έχουν αμφιθυμική και αποφευκτική προσκόλληση.

Αυτό μερικές φορές έχει σαν αποτέλεσμα την ακούσια αναπαραγωγή της σχέσης με τη μητέρα. Το σίγουρο είναι ότι παντρεύτηκα τη μητέρα μου, λέει μια γυναίκα, επιφανειακά ήταν εντελώς διαφορετικός από τη μητέρα μου αλλά τελικά μου φερόταν με πολύ παρόμοιο τρόπο, η ίδια τραμπάλα του να μην ξέρω πώς θα μου φερθεί. Όπως η μητέρα μου, ήταν κι αυτός πότε αδιάφορος και πότε περιποιητικός, φοβερά επικριτικός ή αόριστα υποστηρικτικός. Κατέληξε να πάρει διαζύγιο και από τον σύζυγο και από την μητέρα της.

Έχοντας υπόψιν τα παραπάνω, η ημέρα που η κόρη θα καταγράψει τις πληγές της είναι η πρώτη ημέρα της επούλωσης και του ταξιδιού της προς την αυτογνωσία και δυνατότητα να υπερβεί το τραύμα. Ας δεσμευθούμε λοιπόν προς την επούλωση και σε όλα τα αύριο!


Συγγραφέας: Peg Streep
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδου 
από:  psychologynow.gr
_____________________________
ΣΗΜ. Σπανίως μεταφέρω αυτούσιο ένα άρθρο από άλλο τόπο, αλλά, επειδή θεωρώ χρήσιμο να υπάρχει κάπου και να διαδοθεί, το ανεβάζω και εδώ. Ισως βοηθήσει αρκετό κόσμο -ιδίως γυναικείο- στην κατανόηση του εαυτού και των άλλων.

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Ταξίδια στον καιρό της Κατοχής

Η μετακίνηση στα χρόνια της γερμανικής κατοχής ήταν ολίγον περιπετειώδης, μια και κανείς δεν γνώριζε πότε θα ξεκινήσει και -κυρίως!- πότε και ΑΝ θα φτάσει στον προορισμό του. Η κίνηση γινόταν στα ταξιά με αέριο (αν βρισκόταν κι αυτό) και στα φορτηγά (πρώην στρατιωτικά αμερικάνικα κυρίως) με κάρβουνο ή και ξύλα, κάτι που να καιγόταν και να παρείχε ατμό. Πηγαίναν αργότερα κι από χελώνες και αμολούσαν έναν κατάμαυρο καπνό, τόσο που οι επιβάτες ήταν (κυριολεκτικά) αγνώριστοι όταν τέλειωνε το ταξίδι. 

 Με ένα τέτοιο φορτηγό λοιπόν, με πήρε η μάνα μου (μωρό 40 μερών) να πάμε στο χωριό να βρούμε τους συγγενείς του πατέρα μου. Πηγαίνοντας, συναπαντήσαμε το προηγούμενο γκαζοζέν που καιγόταν -από γερμανική επίθεση είπαν. Το όχημα ένα βουναλάκι μαύρο που κάπνιζε, μερικοί άνθρωποι κοντά κουκουλωμένοι, οι πιο πολλοί τέζα στα χωράφια. Οι ζωντανοί φωνάζαν "σώστε μας" αλλά ο οδηγός που πήγαινε με 10-20 χλμ/ώρα δεν σταμάτησε, λέγοντας "αλί να φτάκουμε παναϊτσαμ' βάλ' το χεράκι σ'" κι έκανε το σταυρό του κάθε τρεις και λίγο σε όλο το ταξίδι, καθώς έλεγ' η μάνα μου.


Το φορτηγό κουβάλαγε αλάτι και οι λιγοστοί επιβάτες ήταν καθισμένοι πάνω στο αλάτι, εμένα με άλλαζε πάνω σε κάτι άχυρα που είχε στρώσει στο υπόστρωμα αλατιού, οι υπόλοιποι επιβάτες είχαν ψείρες και μας κόλλησαν, εμένα με καθάριζε κάθε λίγο που μαύριζα από τον καπνό, εκείνη δεν είχε καθρέφτη να δει το δικό της πρόσωπο που ήταν κατάμαυρο σαν των κατοίκων του Σουδάν! Περιττό να αναφέρω ότι από το αλάτι είχαν γίνει τα πόδια της σαν παστά (όπως έλεγε) και δυσκολευόταν καναδυό μέρες μετά να περπατήσει κανονικά η καημενούλα, δεκαοχτάχρονο κορίτσι.

Τελοσπάντων, μετά από δυο μέρες και κάτι φτάσαμε και πέσαμε πάνω σε χωριάτικο γάμο! χαρές και πανηγύρια, χαμπάρι δεν είχαν πάρει από πείνα εκεί πέρα. Η ιστορία συνεχίζεται, βέβαια, αλλά όταν με πιάσει ξανά όρεξη. Αυτά.